Samuel Utumbati was een trots man. Samuel Utumbati was ook een geliefd man. In het dorp waar hij woonde waren de mensen blij met hem. Niet alleen omdat hij zich altijd inzetten voor de mensen om hem heen maar ook omdat hij altijd eerlijk en oprecht was naar iedereen. Samuel Utumbati geloofde in wat hij deed en stond achter het beroep dat hij had gekozen jaren terug. Samuel Utumbati was advocaat. Niet dat er veel zaken waren waar hij in zijn dorp mee bezig kon zijn. Zo nu en dan vertaalde hij een document voor iemand. Of zocht hij wat dingen uit als het ging om eigendom van land. En zelden mocht hij uitspraak doen over een dispuut. Maar ondanks dat er in zijn eigen dorp niet veel beroep op hem gedaan werdt had Samuel Utumbati het druk. Dagelijks was hij te vinden in het stoffige en kleine kantoor waar hij zijn praktijk had opgezet. Het was een klein gebouw dat opgetrokken was uit bakstenen. Uitzonderlijk want het was een van de weinige gebouwen in het dorp dat gemaakt was van baksteen. Het maakt dat hij trots was op zijn werkplek op de eerste verdieping. Ook al hadden de ramen geen ramen. En was de deur niet af te sluiten. Maar Samuel Utumbati vertrouwde zijn dorpsgenoten zoals deze hem verrtrouwde. 

Ook die dag was hij weer te vinden in het kleine kantoortje. Het was er warm. De kleine airconditioning had het al jaren geleden opgegeven. En een enkele ventilator rammelde een beetje frisse lucht door de ruimte. Het hielp niet echt. Hoogstens vermaalde het zo nu en dan een van de lastige vliegen in zijn fans dus daar was het in ieder geval goed voor. Nu hadden we al gezegd dat Samuel Utumbati en trots man was. En dit kwam vooral door de enorme verantwoording die hem was toebedeeld. Omdat hij bekend stond zo eerlijk te zijn. En daarbij goed was in zijn werk was hij verantwoordelijk voor het afhandelen van enkele grote afrondingen in sterfgevallen in de omgeving. Niet dat hij ook de baan als lijkverzorging had of dokter. Samuel Utumbati was verantwoordelijk voor het uitvoeren van de laatste wensen van enkele zeer welgestelde landgenoten. Op de een of andere manier was zijn reputatie hem vooruitgesneld en werd er vrijwel altijd wel een beroep op hem gedaan als iemand zijn naderende einde in zicht zag komen. gewoonlijk zou een notaris dit soort zaken afhandelen maar bij gebrek aan beter en met de wetenschap dat Samuel Utumbati dit soort zaken heel netjes wist af te wikkelen, werd er vaak een beroep op hem gedaan. Het leek erop dat de welgestelde zijn naam aan elkaar doorgeven want aan clientèle op dit gebied had hij meer dan zijn handen vol.

Hij zat achter zijn lijvige bureau. Een van de mensen die hij vertegenwoordigde had hem die geschonken omdat deze vond dat je gewichtige zaken niet kon doen vanachter een klein gammel tafeltje. Het was een mooi en statig bureau gemaakt van donker eiken. Speciaal geimporteerd vanuit europa. Het was sierlijk en toch robuust. Dikke ronde poten onder het bureau deden herinneren aan de koloniale tijd. Toen kasten en tafels op ronde bollen stonden om zo te voorkomen dat insecten omhoog konden klimmen. Links en rechts van hem diverse stevige laden en voor hem een mooi lederen onderlegger waar hij op kon schrijven. Een houder voor zijn pennen en potloden. Een rolodex met adressen. En voor hem, in het midden van alles, een mooi gepolijst en gegraveerde hoorn. Deze was ooit aan hem geschonken door een dankbare dorpsgenoot en ook al was het ding enorm, hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om het ding bovenop de kast te zetten. Het herinnerde hem iedere dag er weer aan om ondanks de grootse zaken ook het kleine niet te vergeten. Hij had de dorpsgenoot geholpen met een kleine zaak over een stukje land en zelf vond hij dat de gift niet in verhouding stond met het gedane werk. Maar de dorpsgenoot was tevreden en dit was zijn beloning.

Ook werd een deel van het statige bureau in beslag genomen door een flinke computer monitor. Een licht vergeeld ding wat leek uit dezelfde tijd te komen als het statige bureau waar het opstond. Er voor een versleten keyboard en vanachter de monitor liep een kabel naar de grijze pc die naast het bureau op een klein tafeltje stond. Ondanks dat het ding uit de vorige eeuw leek te komen was Samuel Utumbati erg blij met het apparaat. Het deed nog altijd trouwe dienst en was als een van de weinige in het dorp verbonden met het internet. Dat was trouwens ook een van de extra redenen dat hij zo geliefd was. Men deed vaak een beroep op hem als het ging om het verzenden of ontvangen van emails of het opzoeken van informatie. Hij was dan ook zeer bedreven geworden in het gebruik ervan en vooral ook in het vinden van dingen op het internet. En misschien was dat ook nog wel een extra rede dat Samuel Utumbati zo veel afwikkelingen kreeg met betrekking tot sterfgevallen. Samuel Utumbati word namelijk vooral ingeschakeld om erfgenamen te vinden en te contacten.

Om je een beetje een idee te geven hoe dat gaat nemen ik je graag een stukje terug in de tijd. Twee weken terug kreeg Samuel Utumbati weer een telefoontje. Of hij naar het landgoed van grootgrondbezitter kon komen. Zoals altijd gaf hij hier gehoor aan. Het was een rit van twee uur in zijn oude maar trouwe Mercedes. Hij was blij met zijn Mercedes. Ook al was deze ooit wit en nu meer roestbruin door het stof en de nodig lapmiddelen die het bij elkaar hielden. Het bracht hem nog altijd waar hij zijn wilde. Vaak samen met boodschappen van enkele dorpsgenoten. Samuel Utumbati was ook een van de weinigen in het dorp met een betrouwbare auto. Na twee uur door stof en kuilen te hebben gereden, arriveerde hij bij het landgoed. Een statig hek opende naar een oprijlaan en aan het einde wachtte hem een van de bedienden van de eigenaar. Hij vernam dat deze op zijn sterfbed lag en Samuel Utumbati had ontboden om zijn laatste wensen uit te voeren. Zijn cliënt lag in een groot statig bed. De kamer was koel en er kwam zacht zonlicht door de blindering naar binnen. Zelf had hij plaatsgenomen op een stoel naast het bed en hij had zijn notitieboek bij de hand. Met een zachte en schorre stem liet zijn cliënt hem weten dat hij voelde het niet lang meer te maken. Hij had een mooi leven gehad en nu was het tijd om het los te laten. Wat hij echter niet kon loslaten was het feit dat hij geen kinderen had. En dat was waar Samuel Utumbati in het spel kwam. Zijn cliënt, Dhr. Vanderberg had in zijn leven genoeg rijkdom verworven en zag dit geld het liefste naar de mensen gaan die er recht toe hadden. Zijn familie. Alleen wist Dhr.Vanderberg niet waar die familie zich bevond. Een deel van zijn erfenis zou naar de bediendes gaan voor hun goede zorgen. Maar een deel zou ook zijn voor zijn familie. Alleen waar die zich bevond wist Dhr.Vanderberg niet. Mogelijk in Europa. Misschien ergens in Afrika. Hij wist het niet. Aan Samuel Utumbati de taak om ze op te sporen en te zorgen dat de erfenis op de juiste plek kwam. Zoals gewoonlijk in dit soort zaken had hij plechtig beloofd het in orde te maken. Daarmee nam hij de zorg over van zijn cliënt die hierdoor vredig afscheid kon nemen. 

De zaak van Dhr.Vanderberg was een uitzondering. Vaak werd Samuel Utumbati ontboden nadat de client al overleden was en kreeg hij de verantwoording om alles te regelen. Zelden sprak hij een cliënt zelf en kon hij diens wensen direct overnemen. Het maakte het in dit geval iets persoonlijker en dat vond Samuel Utumbati fijn. Maar ook als hij de cliënt niet persoonlijk had gesproken, zette hij zich toch in om alles tot een goed einde te brengen. Zo lag er een flink stapel dossiers op zijn bureau waar hij nu achter zat. Voor zich het dossier van Dhr.Vanderberg. Hij had vernomen dat deze in de afgelopen week overleden was en het was nu zaak om aan het werk te gaan met de wensen. Het vinden van de familie van Dhr.Vanderberg. Een nobele maar ook zeer uitdagende opdracht. Want waar moet je beginnen als een cliënt niet weet waar zijn erfgenamen zich bevinden. Of die überhaupt er wel zijn. Gewoonlijk melden zich wel mensen die beweren familie te zijn maar in enkele gevallen is dit niet het geval. En dan is het een kwestie van op zoek gaan. Samuel Utumbati was daar over de tijd best wel goed in geworden. Zijn trouwe computer deed daar goed dienst in en het internet wist hij goed te gebruiken. Zo begon hij altijd met het opstellen van een lijvige email.

Geachte heer/mevrouw,

Mijn naam is Samuel Utumbati en ik vertegenwoordig als advocaat de belangen van Dhr.Vanderberg. Helaas moet ik mededelen dat mijn cliënt, Dhr.Vanderberg onlangs is overleden. Ik heb de eer te zijn aangesteld om de belangen van mijn cliënt te behartigen en zo ook diens financiën. Dhr.Vanderberg heeft een aanzienlijke erfenis achtergelaten welke aan mij is om te zorgen dat deze bij diens wettige erfgenamen terecht komt. Dhr.Vanderberg heeft geen directe of naaste familie en zo ben ik bij u terecht gekomen. Aangezien u dezelfde achternaam heeft mag ik stellen dat u op de een of andere manier met elkaar verbonden bent. Dhr.Vanderberg heeft een erfenis achtergelaten van een bedrag van 100.000 dollar. Dit bedrag zal naar de staat gaan indien het niet door u wordt geaccepteerd.  Ik ben gerechtigd om, indien u aanspraak wilt maken op de erfenis, deze aan u uit te betalen. Hiervoor heb ik van u wel enkele gegevens nodig waaronder uiteraard uw adres en bankgegevens. Het is zaak dat we dit binnen afzienbare tijd afhandelen en ik deze zaak voor mijn cliënt kan afsluiten.

In deze hoop ik spoedig van u bericht te ontvangen.

Hoogachtend,

Samuel Utumbati 

Advocaat

Chunyu
Tanzania

Afrika

Hij had al vaker dit soort berichten geschreven en voor een deel kon hij een standaard tekst gebruiken. De volgende stap in zijn werk was iets lastiger. Samuel Utumbati moest namelijk de brief versturen aan mensen die mogelijk een nazaat zouden kunnen zijn. Eigenlijk was dit een beetje een schot in de duister. Aangezien zich vooraf niemand had gemeld en er ook niets bekend was over de nazaten. Had Samuel Utumbati alleen de naam van zijn cliënt en in dit geval als verblijfplaats mogelijke Europa. Dus begon hij met het opstellen van een email. Deze email stuurde hij eigenlijk naar iedereen met dezelfde naam als zijn cliënt. Alleen de voorletters varieerde hij zo veel mogelijk en de extensie van het emailadres. Dus Samuel Utumbati stelde een email op met als adres Vanderberg@gmail.com, Vanderberg@hotmail.com, Vanderberg@ziggo.nl, Vanderberg@versatel.com en ga zo maar door. In de loop der tijd had hij aardig wat extensies gevonden en plakte deze dan achter de naam. Ook maakte hij zoveel mogelijk combinaties met voorletters. Het nam altijd aardig wat tijd in beslag en omdat Samuel Utumbati zijn werk zeer serieus nam, kon hij hier soms uren en zelfs een dag mee bezig zijn. Zo ook deze keer en toen hij na een paar uur een redelijk adresbestand had samengesteld vond hij het tijd om de email te versturen. Hij klikte met de verweerde muis op de verzendknop en wachten af wat er ging gebeuren. 

De eerste berichten kwamen alweer terug. Gebounced omdat het adres niet bestond. Op zich niet echt heel veel deze keer en dit gaf Samuel Utumbati goede hoop dat het bericht was aangekomen bij mensen met dezelfde naam als zijn cliënt. Hij zette zich schrap voor de berichten die nu gingen komen. Het meest frustrerende gedeelte en eigenlijk ook wel verdrietige gedeelte. Het was een van de redenen dat Samuel Utumbati zijn vertrrouwen in zijn medemens een beetje was kwijtgeraakt. “FUCK OFF, SCAMMER!!!” de eerste kwam al binnen. “GO DIE”, “Stop sending this crap”, “I hope you burn in hell.” en een foto van een enorme penis. Het was weer net als alle andere keren. Zelden kreeg hij gewoon een net bericht terug. Wat hij kreeg was verwensingen, doodsbedreigingen, scheldpartijen en aanstootgevende afbeeldingen. Hij had er mappen vol van staan. Begrijpen deed hij het niet. Als een adres niet klopte of als iemand zich niet aangesproke voelde tot zijn bericht dan kon deze persoon dat toch gewoon even vriendelijk laten weten. Maar helaas. Het was altijd dit. “Stop your Scams” nog een. En dat terwijl hij gewoon een nette brief had gezonden uit naam van zijn cliënt. Wat Samuel Utumbati nog meer verbaasde was dat mensen blijkbaar geen geld wilden. Hij deed dit nu al een tijdje en de bankrekening van zijn firma had ondertussen een aardige reserve opgebouwd. Na een jaar ging een groot deel altijd naar de staat maar totdat een jaar verstreken was stond het bij hem in reservering. Zijn vrouw had als eens gezegd om het gewoon zelf dan maar uit te geven. Het te sturen naar goede doelen of zo. Maar Samuel Utumbati hield zich netjes aan de regels. Een jaar in reservering voor als iemand het geld opeisen en dan netjes overdragen aan de staat. 

“Sterf’ weer een. Het zou zo nog wel even aanhouden en dan zou zijn inbox weer tot rust komen. Hij hoopte dan maar weer dat het net zo zou zijn als een jaar geleden. Toen hij een bericht terug kreeg van die aardige mensen. DIe exact dezelfde naam hadden als een cliënt van hem destijds. Ze gaven netjes al hun gegevens door aan hem en nadat hij alles gecheckt had en van zijn kant had geregeld kon hij een aanzienlijk bedrag aan ze overmaken. Ze hadden hem daarna uitvoerig bedankt en zelfs nog een foto gezonden waar ze als gezin met jonge kinderen, op stonden. Samuel Utumbati had de foto nog op zijn desktop staan als herinnering dat het soms ook gewoon goed kan gaan. Dat de laatste wens van zijn cliënt uiteindelijk kon worden vervuld. Soms komt het goed. Dan is hij trots op wat hij voor mensen kan betekenen. En krijgt hij weer energie om weer het beste te doen wat hij kan. Samuel Utumbati hoopte zo dat er weer een bericht als dat zou komen. Een kleine teken van hoop in wat hij langzaam was gaan zien als een harde wereld waarin mensen blijkbaar zo verschrikkelijk rijk zijn dat ze de moeite niet willen nemen voor wat extra geld en nog liever smerige foto’s sturen en beledigingen. ‘Pling’ weer een bericht in de inbox. Met een kleine hoop stuurde hij zijn muis naar het bericht. Misschien zou deze het zijn. Hij sloot zijn ogen en klikte het bericht open. Samuel Utumbati was een trots man. Maar Samuel Utumbati was ook een gevoelig man.